• عناصر هستی شناسی تأویلی ملاصدرا
در هستی شناسی تأویلی ملاصدرا پنج عنصر اصلی را بوضوح می توان از هم بازشناخت. این عناصر عبارتند از: فلسفة ارسطو و پیروانش، تعالیم نو افلاطونی بویژه نظریات افلوطین در اثولوجیا، تعالیم فارابی و ابن سینا، نظریات عرفانی ابن عربی و اصول وحیانی شامل آیات قرآن و نهج البلاغه و بخصوص آن دسته از تعالیم پیامبر اسلام (ص) و ائمه شیعه(ع) که بیشتر جنبة باطنی و عرفانی دارند. تأمل در عناصر تشکیل دهنده نظام فلسفی ملاصدرا و نحوه ترکیب و تحلیل آنها مؤیّد این معنا است که ملاصدرا «حقیقت» را مقصد واحدی می داند که از سه طریق وحی (قرآن) و تحلیلات عقلی (برهان) و تهذیب نفس (عرفان) می توان به دریافت آن نائل آمد. نبوغ ملاصدرا در این بود که این سه طریق را که به حقیقت واحدی منتهی می گردند با یکدیگر ترکیب کرد و ناسازگاریهای ظاهری آنها را بکمک کلید «تأویل» مرتفع نمود.
